De afsluiting

Na de hectische laatste dag was het tijd voor het afscheid. Met de hele ploeg wat gaan eten en daarna nog even op stap bij La Liga, de grootste club van Moshi. Erwin hield een leuke toespraak en we kregen als afscheidscadeau  een T-shirt van het lokale biertje Kilimanjaro; een aandenken aan de dagelijkse ‘Kilitime’ momenten: als we 's avonds uitgeteld in het hotel aankwamen en het eerste biertje besteld werd. Op de afscheidskaart stonden mooie berichten van iedereen waaruit wel bleek, dat zij ons verblijf ook heel erg hebben kunnen waarderen. Erg leuk!
 
Lake Manyara
Zaterdag ochtend om half 9 werd ik opgehaald door gids Vincent. Na nog wat kleine inkopen voor het weekend op weg gegaan naar het plaatsje gelegen naast het park.
Daar de spullen neergegooid en tent opgezet en toen kon het avontuur echt beginnen.
Lake Mayara is een gebied van ongeveer 325km2 waarvan 1/3 land is. Het ligt op ongeveer 120km van Arusha. Na binnenkomst heb je direct het idee dat je in een tropisch regenwoud bent beland. Dit is echter niet het geval. Het zijn grondwaterbossen en deze halen hun water uit de doordrenkte bodem en dus niet uit grote hoeveelheden regen. In dit mooie park zijn we weer diverse dieren als bavianen, olifanten, buffels, nijlpaarden en giraffen tegengekomen. Wederom een bijzondere ervaring!
’s Avonds op de camping heerlijk gegeten en vroeg naar bed gegaan.
 
Ngorongoro
De volgende dag stond Ngorongoro op het programma. De Ngorongoro krater is een uitgedoofde vulkaan van 200 meter hoogte. Om de bodem van de krater te bereiken, moet je 600 meter afdalen via een moeilijk begaanbaar weggetje. De grootste doorsnede van de krater is 20km. In de krater is het een ware dierentuin (zonder hekken dan natuurlijk); je komt er buffels, zebra’s, gnoe’s, hartenbeesten, elandantilopen, knobbelzwijnen, cheetas, olifanten, leeuwen, hyena’s, luipaarden, caracals, servals, jakhalzen, struisvogels, neushoorns  en vele andere dieren tegen. Op het luipaard na zijn we eigenlijk alles tegengekomen en ik mocht mezelf behoorlijk gelukkig prijzen.
Naast alle dieren kwam ik aan het einde van de dag ook plotseling Renske en Sieger tegen. Heel grappig om elkaar precies daar weer tegen te komen.
‘s Avonds met een Belgisch en Engels meisje en een Canadese jongen wat gedronken en ervaringen uitgewisseld over de safari’s en het vrijwilligerswerk in Afrika.
 
Zanzibar
Na deze heerlijke 2 dagen kwam het moment van rust dichterbij; 3 dagen naar Zanzibar. Ik verbleef in het plaatsje Kendwa. De enige plaats met ook bij laagtij een strand. Paradijselijk; hutjes en restaurants op het 150 meter brede witte strand, hier en daar een palmboom en het uitzicht naar het water leverde altijd wel een plaatselijk visserbootje op. Helaas was het weer gedurende deze 3 dagen niet fantastisch! Meerdere keren per dag een fikse tropische bui en de rest van de dag half bewolkt. Meestal was het aan het einde van de dag wat beter zodat de zonderondergang meer dan de moeite waard was.

Dinsdag wat geluierd en gewerkt, woensdag een dag wezen duiken en helaas zat het er donderdag al weer op. Donderdag nog wel een spicetour gedaan bij de bekendste spicetour organisator Mr.Mitu. Gezien mijn activiteiten bij Unifine/Intertaste (leverancier van kruiden, specerijen en sauzen) natuurlijk een absolute must. 
Met 2 anderen naar de boeren in het binnenland van Zanzibar. Geweldig om te zien waar en vooral hoe al die kruiden verbouwd worden. Elke kruid en vrucht werd van de boom getrokken of uit de grond gehaald en uiteraard moesten we eerst ruiken en raden voordat de verdere toelichting gegeven werd; bijzondere ervaring!
De spicetour werd afgesloten met een fruitproefsessie; 10 tot 15 verschillende soorten vers fruit geproefd, heerlijk, maar veel! Bijkomend voordeel was wel dat we de lunch konden overslaan; nog nooit zoveel fruit in zo'n korte tijd gegeten.

’s Middags om 1 uur weer terug in de hoofdstad Stonetown, met 250.000 inwoners de derde stad van Tanzania. Ik kon gelukkig mijn bagage bij Mr.Mitu kwijt en ben samen met een lokale man door de nauwe straatjes van Stonetown gelopen. Gelukkig ging deze man mee, want zelfs ik zou hier verdwalen, wat een doolhof. Daarnaast kom je met zo iemand ook sneller op plekken waar je normaal niet zou komen (zeker met een dure camera en laptop op je rug). Geweldig om over de drukke markten te banjeren en door de nauwe steegjes te lopen.
Aan het einde van de middag ben ik ergens aan het strand gaan zitten voor een laatste hapje en drankje voordat ik naar het vliegveld moest. Voor mijn neus werd een boot geladen en iets naar links waren tientallen kinderen aan het zwemmen en spelen. Nog wat leuke fotootjes kunnen nemen dus. Na mijn laatste zonsondergang in de taxi gestapt en naar het vliegveld gegaan.
 
En toen begon de ellende….
Op het vliegveld aangekomen bleek mijn vliegtuig niet om 20h40, maar om 22h10 te vertrekken (en vanuit Nairobi om 21h50 aan te komen). Dat zou betekenen dat ik rond 22h45 op Dar es Salaam zou aankomen, terwijl de incheck voor mijn aansluitende vlucht om 22h50 zou sluiten. De manager van het vliegveld in Zanzibar gaf direct aan dat ik dat niet zou halen en aangezien ik een zogenaamd V-class ticket had, mijn ticket ook direct zou komen te vervallen. Daar zit je natuurlijk niet echt op te wachten.
Met heel veel bellen naar KLM in Nederland en in Dar uiteindelijk kenbaar kunnen maken dat ik onderweg was, maar te laat zou komen in de hoop dat ze toch de gate nog even open zouden houden. Ik had er op aangedrongen dat ik mijn grote bagage ook als handbagage mocht meenemen om tijd te besparen. Toen dus ingecheckt met al mijn bagage en het wachten en stressen kon in de vertrekhal verder gaan.
Precision Air (alles behalve precies op tijd) zou Precision Air niet zijn als het vliegtuig niet nog meer te laat zou komen. Om 22h30 werd het vliegtuig pas aan de grond gezet en het leek er dus op dat alle moeite voor niets was geweest. De manager van het vliegveld vergezelde me naar het vliegtuig en legde de bemanning haarfijn uit dat ik absolute prioriteit had. Hij liep zelfs de cockpit in om de piloten te vertellen dat ze nu toch wel eens heel erg moesten gaan opschieten met het starten van de motoren, heel grappig.
Toen we in Dar aankwamen mocht ik al eerste naar buiten en werd opgewacht door een ietwat giechelende jongen. Met 35 kilo aan bagage op mijn schouder gingen we vervolgens rennend het vliegveld over. Toen de douane even niet stond te kijken sneakten we achter ze langs om vervolgens door kleine gangetjes en kantoortjes de kortste weg naar de vertrekhal te pakken. De jongen had de dag van leven, hij had verschrikkelijk veel lol dat hij voorbij de douane was gekomen zonder dat ze ons gezien hadden en dat hij door de kamer waar het personeel lag te slapen mochten rennen. Uiteindelijk kon ik nog inchecken, de formuliertjes invullen en was ik 2 minuten voordat iedereen het vliegtuig in mocht door alle controles heen.
Eind goed al goed, maar niet echt de leukste uurtjes van mijn verblijf in Tanzania.
 
Na een voorspoedige reis, kwam ik vrijdagochtend  om 7 uur aan en kon ik mijn vriendin weer in de armen sluiten, heerlijk!! Dat hadden we gemist!
Nog 3 daagjes bijkomen, uitpakken en verhalen vertellen voordat het Nederlandse leventje weer echt ging beginnen.
 
Het is een verschrikkelijk interessante, motiverende en nuttige tijd geweest! Een ervaring om nooit meer te vergeten!
Bedankt Viafrica, IT-staffing, Computable en de medewerkers in Tanzania Erwin, Thomas, Adrian, Joshua, Albert, Davie en Nico voor deze unieke mogelijkheid!!

De laatste week

De laatste week zit er op! Helaas!
Het was een heftige week met erg lange dagen, maar wederom wel heel bevredigend en effectief.
Deze week heb ik nog wat extra functionaliteiten ingericht voor Topdesk, de documentatie in orde gemaakt en de overdracht verzorgd. Joshua en Erwin kunnen na mijn vertrek zelf de configuratie aanpassingen doorvoeren. Het is best lastig een go-live te hebben en zelf niet meer op locatie te zijn om ondersteuning te bieden, maar gezien de motivatie van iedereen ben ik er wel van overtuigd dat het in orde komt.
Ik heb Topdesk ook nog een paar keer uitgebreid aan de telefoon gehad over een aantal verzoeken die ik had uitgezet. Uitstekende service mag ik wel zeggen, een voorbeeld voor hun eigen product.
Omdat we via een webinterface werken, zijn niet alle functionaliteiten beschikbaar (of gelijk) die in de normale versie wel aanwezig zijn. Na een definitieve bevestiging van Topdesk weet je in sommige gevallen zeker dat het inderdaad een onmogelijkheid is en kun je werken aan een alternatieve werkwijze. De nieuwere versie van Topdesk heeft wel een aantal extra functionaliteiten, dus wellicht dat dat nog een overweging voor de toekomst is.
In de tweede fase willen we ordermanagement implementeren, zodat het verkoopproces (inclusief de facturatie) en het voorraadbeheer beter te beheren zijn. Erwin en ik hebben hier al over gesproken en gaan dit waarschijnlijk begin januari vanuit Nederland een vervolg geven.

Van dinsdagmiddag tot donderdagochtend hebben we op het service center een stroomstoring gehad. Stroomstoringen zijn hier dagelijkse kost en duren over het algemeen maar een paar uurtjes. Aangezien het meestal ’s avonds gebeurt en Viafrica nog een aantal uur kan doordraaien op de noodaccu’s, heb je daar niet zoveel last van. Deze keer was het dus een ander verhaal en kwam het ook niet echt op een lekker moment in het project. Op het moment dat de accu’s van Viafrica en daarna de accu’s van de laptops overleden waren, besloten we woensdag om half 6 in het hotel verder te gaan werken. Maar helaas, door de herstel werkzaamheden (?!) hadden ze ook hier de elektriciteit plat gelegd. Rond acht uur ’s avonds sprongen de lichten gelukkig weer aan en konden we net voordat de laatste laptop er mee zou stoppen toch gewoon doorgaan.

Woensdag met Erwin gezeten om aanzet te maken voor een kwaliteitsverbeterplan. In dit plan willen we alle aspecten noemen die wat ons betreft een kwaliteitsverbetering behoeven. Zeker gezien het feit dat Viafrica een vestiging in Kenia heeft en de plannen verder gaan dan deze 2 locaties,  is het verstandig om dit service center verder te professionaliseren. Een eventuele roll-out naar de nieuwe(re) locaties kan in dat geval ook efficiënter gerealiseerd worden.
Dit plan zal aanbevelingen bevatten op het gebied van o.a. service activiteiten, educatie (met input van John uiteraard), registratie/Topdesk, trainingen  en de interne organisatie.

We hebben deze week ook een formulier ontwikkeld, dat bedoeld is om meer inzicht te krijgen in de financiële situatie van de verschillende scholen. Welke inkomstenbronnen hebben scholen naast het schoolgeld? Donaties, kerkgeld en inkomsten van agrarische activiteiten kunnen bijvoorbeeld voor wat extra ruimte zorgen. Daarnaast vragen we de scholen ook naar de specificaties van kosten en uitgaven. Hoeveel besteden (en budgetteren) ze aan schoolbenodigdheden als boeken en papier, salarissen, onderhoud van de locatie, transport en ook aan diensten als HIV voorlichting.  Met behulp van deze informatie kan Viafrica haar diensten verder ontwikkelen en afstemmen op de financiële mogelijkheden van de scholen. Ook voor wat betreft de financiële situatie van scholen zie je uiteraard grote verschillen. Het frustrerende, maar logische feit is dat de arme scholen de meeste aandacht vergen, maar over de minste middelen beschikken.

Donderdag kwam de eerste analyse en het eerste financieel rapport binnen. Albert en Thomas zijn met de rapporten naar de eerste scholen gegaan. Het resultaat was geweldig; uitgebreidere financiële informatie dan we ooit hadden mogen hopen, een uitgebreid analyse rapport, zeer bruikbare suggesties, een nieuw service contract, wensen voor extra services en onze eerste deelnemer in de werkgroep. ‘elemaal goed’ zoals de Viafrica werknemers inmiddels zouden zeggen!

Donderdagavond een hapje wezen eten en wat gedronken met Davie als afscheid. Hij is vrijdag vertrokken naar Kenia om bij z’n vriendin te zijn. Zij is maandag vanuit Moshi per bus vertrokken en bij een ernstig verkeersongeluk betrokken geraakt. Hierbij zijn 3 mensen omgekomen. Gelukkig bleef het bij haar beperkt tot een aantal zware kneuzingen en wellicht breuken. Ze klaagde alleen wel over haar nek en hoofdpijn. Niet echt een goed teken; whiplash kennen ze hier waarschijnlijk niet. Nu maar duimen dat het allemaal meevalt.

Rond een uur of 10 schoven John en zijn net gearriveerde vriendin Ina aan. Erg leuk om je vriendin te laten zien in wat voor omgeving je al de ervaringen hebt beleefd. Helaas moet mijn vriendin het doen met foto’s en verhalen. Het is niet anders, ook al had ik het graag anders  gezien.

Vrijdag was nog een stressvolle dag. Een A4tje vol met actiepunten voor die dag. Tijdens de briefing duidelijk aangegeven dat ik met eigenlijk iedereen nog een moment nodig had. Geen probleem, iedereen schoof z’n werk wel aan de kant op het moment dat ik tijd nodig had; geweldig!

Uiteindelijk bijna alles kunnen afronden, behalve het afmaken van het verbeterplan. Maar dat komt deze week nog wel. We zijn niet meer op locatie, maar via mail en telefoon kom je ook een aardig eind.
Ik zat alleen nog op een telefoontje van Topdesk te wachten sinds donderdagochtend. Toen we om een uur of 7 alles afgesloten hadden en buiten de deur op slot deden, ging de telefoon…Topdesk. Ze hadden meerdere malen geprobeerd te bellen, maar waren er niet doorgekomen. Toch de server maar weer aangezet en door de punten heengelopen. Een uur later alsnog kunnen afsluiten.

Eén van de punten die nog niet helemaal afgerond waren, waren de rapportages. De data waren al wel beschikbaar, maar nu nog een tool waarmee de informatie netjes gepresenteerd kon worden. Vrijdag ben ik met Joshua bezig geweest om te kijken of we hiervoor een opensource applicatie konden gebruiken en het lijkt erop dat we die gevonden hebben in DataVision. Joshua is op eigen initiatief van het weekend verder gaan zoeken en proberen en heeft me maandag morgen een eerste resultaat toegestuurd gemaakt met Foxpro. Wederom een bewijs van de uitzonderlijke motivatie en het draagvlak dat we voor ons werk hebben gekregen; heerlijk!!!

Ik kan niet anders zeggen dan dat het weer een productieve week is geweest en dat we met een voldaan gevoel het weekend in zijn gegaan! En wat voor weekend! Op safari naar Lake Mayara en de Ngorongoro krater!!
 

Het Maasai avontuur

Zaterdag begon het grote avontuur van de Maasai! Van tevoren een klein beetje bang dat er achter de hut een Mercedes zou staan, waarmee ze ’s avonds naar huis rijden (zoals vaak bij dat soort tripjes), maar dat gevoel was snel weg.

Voordat we naar het Monduli dorp gingen, zijn we eerst op een markt van de Maasai geweest. Geweldig! Honderden Maasai’s in prachtige kleding op zoek naar spullen om de komende week door te komen. Van net geslachte geiten tot van autobanden gemaakte sandalen en werkelijk alles wat er tussenin zit! Hier werd wel duidelijk dat de Maasai nog springlevend is en absoluut geen commerciële bedoening is.
Na de markt zijn we naar het dorp gegaan. Het ligt in een grote krater met een doorsnede van 1 à 1,5 km. Iets meer dan de helft van de rand is gevuld met kleine hutjes. Niet zomaar een klein dorpje dus. We zijn aan iedereen voorgesteld en hebben een rondje door het dorp gelopen. We kregen duidelijk het gevoel meer dan welkom te zijn.

We begonnen met een mini hike naar de bovenrand van de krater waar je een geweldig uitzicht hebt over de krater en je alle kleine dorpjes ziet liggen. Helaas moesten we wat sneller terug dan gepland omdat het begon te regenen.
Vervolgens zijn we samen met 3 mannen, 1 vrouw en een jongen op zoek gegaan naar hout voor het kampvuur van die avond. Na een half uur lopen en hakken door de bosjes kwamen we dan ‘onze’ boomstam tegen. De rol van de vrouw werd gelijk duidelijk; de mannen slaan op het gemakje de boomstam in stukken, terwijl de vrouw als een gek zoveel mogelijke sprokkelhout bij elkaar zoekt.
De mannen vinden zichzelf geweldige krijgers, terwijl ze zonder de vrouwen eigenlijk nergens zijn. Zij doen echt 90% van het werk.

Bij terugkomst hebben we onze camera’s gepakt om foto’s te maken van de mensen en omgeving. In eerste instantie waren de vele kinderen in het dorp erg verlegen, maar zodra ze zichzelf terug zien op een schermpje zijn ze los. Ze kregen er geen genoeg van, echt heel grappig.
Tijdens het eten werd het kampvuur aangestoken en begon men zich voor te bereiden op de ceremoniële dans die voornamelijk in het teken staat van de geweldige krijgers en de sterke traditie. Absoluut geen opgevoerd toneelstukje, want ze hadden er ongelofelijk veel plezier in. Uiteraard moesten wij Mzungu’s ook met de voeten van de vloer.
Rond een uur of 10 net voordat we gingen slapen werden we verrast door een brullende olifant die behoorlijk dicht in de buurt was, geweldig!

Na een onrustige en stormachtige nacht werden we ’s ochtends getrakteerd op een heerlijk ontbijtje. Na het ontbijt was het tijd om water te halen met de ezels aan de andere kant van de krater. We schrokken eerlijk gezegd best wel van de kwaliteit van de bron; een klein ‘meertje’ gevuld met echt heel smerig water. 1 slok zou voor de gemiddelde Europeaan minimaal een week thuis betekenen, maar hier zijn ze er blijkbaar aan gewend.
Ook hier bleek weer dat de vrouwen de harde werkers zijn; de ezels worden volgeladen met de jerrycans en alles wat overblijft belandt op het hoofd van de vrouw. Ongelofelijk!



Toen we terugkwamen was het tijd voor het ‘echte’ mannenwerk, speerwerpen en herderen! Het speerwerpen was even wennen, maar uiteindelijk lukte het nog best redelijk. Daarna wat staan leunen op een speer bij de kudde en dan heb je je taak weer vervuld. Het is echt afzien als man!

Tja, en toen kwam het wat heftigere deel van deze trip; het ritueel slachten van de geit. Ik moet zeggen dat het me erg meeviel. Vooral doordat je deze 2 dagen gezien hebt hoe goed ze voor de dieren zijn. De geiten en koeien zijn het belangrijkste bezit van de Maasai en dat merk je aan alles. Ze hebben er een dagtaak aan om te zorgen dat ze voldoende gras en water hebben; ’s nachts slapen de dieren (behalve de koeien natuurlijk) in hun ‘huiskamer’ en zodra het regent rennen ze zo snel mogelijk naar het hutje om te schuilen. Volgens mij kunnen de dieren geen beter leven hebben, maar uiteindelijk komt er ook aan dit goede leven een einde.
Voordat ze het dier gingen slachten kreeg het dier nog wat laatste verse bladeren en werd een bedje van minttakjes klaargemaakt om het dier op te leggen. Met 2 man hielden ze het dier in de greep en binnen 10 seconden werd op een vakkundige manier de nek doorgesneden. Het bloed wordt vervolgens opgevangen in een bakje en direct leeggedronken door de slachters. De vrouwen mogen dit ritueel overigens niet zien. Mocht dat per ongeluk toch gebeuren, wordt het dier direct weggegooid, omdat het ‘besmet’ is.

Het villen hebben we even gelaten voor wat het was (hadden we op de markt ook al 'mogen' zien)….want we moesten lunchen. Heerlijke timing; je maag heeft zich net een paar keer omgedraaid en dan mag je vervolgens aan een vettige kip gaan kluiven. Tijdens de lunch vertelde de gids nog diverse verhalen over de tradities waarbij ook rituele slachtingen geschieden (bv besnijdenis van de man en vrouw, geboorte en huwelijk).
De vrouwen worden overigens besneden, omdat men denkt dat daarmee de lust wordt weggenomen en de vrouw zich dus ‘netjes’ gedraagt op het moment dat de mannen in de droge periode voor 3 maanden weggaan met de dieren. Duidelijk verhaal lijkt me!?

Al met al echt een fantastisch weekend zonder een andere toerist gezien te hebben, een waanzinnige ervaring! De bezigheden zijn niet spectaculair, maar het leven is simpelweg niet meer dan dat. Het is mooi om te zien hoe de tradities nog zo'n verschrikkelijk belangrijk onderdeel van hun leven zijn en hoe de mensen voor elkaar klaar staan. Een absolute aanrader voor iedereen die ooit in de buurt komt!
 

Natiro sec.school en Seminar

Donderdag zijn we naar Natiro secundary school geweest en hadden deze keer extra gezelschap van Sieger Sloot en Renske de Greef. Renske was eerder die week langs gekomen om te vragen of ze een dagdeel mee kon lopen om zich verder te verdiepen in de wereld van de vrijwilligers ter inspiratie voor haar 4de boek. Sieger herkende ik en dat bleek te kloppen. Hij is acteur in diverse series en behoorde vroeger ook tot de Nieuw Dier groep (sketchprogramma op Talpa).

Toen we op de school aankwamen werden we ontvangen door de headmaster.  Een 71 jarige man met een heel duidelijke visie en een mooie dosis humor.
Ze beginnen in januari met de eerste lessen en dat zal gericht zijn op het nationaal examen, maar daarnaast worden ook de overige docenten getraind en krijgen alle kinderen ruimte om zich verder te ontwikkelen op het gebied van IT (ook buiten schooltijden) .
Ook de inrichting van het lokaal mag als voorbeeld genomen worden voor andere scholen; alles was meer dan in orde en de zelf gemaakte stofhoezen voor over de pc’s zijn een ware uitvinding. Deze werden de dag erna op het seminar op ons verzoek getoond aan andere headmasters en de Viafrica medewerkers.
Woensdag en donderdag ben ik bezig geweest met het maken van een analyseformulier voor de scholen. Wij zijn van mening dat er te grote kwaliteitsverschillen zijn tussen de scholen om overal de zelfde service en support te leveren. Door de scholen op een gestructureerde manier te beoordelen, kunnen de aangeboden diensten beter worden afgestemd op de situatie waarin de school verkeert.

‘s Avonds hebben we nog wat gegeten met Sieger en Renske en veel over het vrijwilligerswerk hier in de omgeving gesproken. Er gaat hier zoveel mis en het geld komt vaak op de verkeerde plekken terecht (lees in bv het huis van de functionaris), echt ongelofelijk. Mensen betalen een vermogen om nutteloos vrijwilligerswerk te doen. Gelukkig is Viafrica hier duidelijk een uitzondering op.
Ik moet zeggen dat de manier waarop Renske dingen analyseert en verwoordt, uitnodigt om straks haar boek te lezen. Wordt een erg interessant  verhaal volgens mij.

De volgende ochtend hebben John en ik eerst ‘thuis’ gewerkt , omdat het kantoor in drukke voorbereiding was op het headmaster seminar.
Toen we rond half 11 aankwamen op kantoor, was alles redelijk gestresst en moest er nog heel veel gebeuren. Maar zoals hier gebruikelijk komt het vanzelf wel goed.
Het seminar was ook echt een groot succes. De opkomst was zeer goed en boven (mijn) verwachting, de sessie was interactief en de headmasters waren erg enthousiast. Voor zowel John als mijzelf zat deze dag vol met bevestigingen. Problemen die werden aangekaart, kwamen vaak terug in onze plannen en die bevestiging uit hun mond is erg prettig en nuttig.
Ik kon niet teveel zeggen over die plannen, omdat ze eerst nog uitgewerkt moeten worden en er goed nagedacht moet worden hoe de financiële consequenties gedekt kunnen worden. Het moet allemaal op een duurzame manier georganiseerd worden zonder daarbij afhankelijk te worden van giften (deze worden vooral gebruikt voor de implementaties). De scholen zullen dus zelf ook voor een groot deel de extra support moeten financieren. Het feit dat sommigen zelf al om de extra support vragen is alvast de eerste stap!

De brainstormsessie over mogelijke extra diensten die Viafrica eventueel wil leveren als een soort inkooporganisatie voor materialen en diensten ging verbazingwekkend goed.
Na deze dag krijg je nog meer zin om veel meer te doen voor Viafrica! Er is zoveel te halen en Viafrica speelt daar met een zeer goede visie op in.
Vrijdagavond met de hele club afscheid genomen van Jeroen en Andrea tijdens een lekker hapje eten in een lokale bar. Erg gezellig!
 

De 2e week

De 2e week is begonnen en zoals gepland moet het plan zo snel mogelijk concreet gemaakt worden. Maandag 17-11 eerst begonnen met het valideren van alle verkregen informatie, nog wat gesprekken gehad over de sales en service processen en me wat verder verdiept in Topdesk. Aan het eind van de dag samen met Erwin gezeten om de plannen van mij en John een definitieve vorm te geven. Je wilt alles oppakken, maar je moet uiteraard goed bekijken wat realistisch is om in deze korte periode te bereiken.
Uiteindelijk denk ik dat we beiden een mooie scope bepaald hebben met ook zeker aspecten waarbij de aanbevelingen voor de processen en die voor e-learning geïntegreerd worden. Hoe dan ook, we hebben er allen een goed gevoel bij. Na de bespreking het plan uitgewerkt en dit ligt nu ter beoordeling in Nederland.

Dinsdag de punten op de i gezet en met de uitwerking begonnen. Daarnaast ook met de medewerkers gesproken over mijn plan en het werd enthousiast ontvangen. Ik val misschien in herhaling, maar wat zijn ze stuk voor stuk gemotiveerd en enthousiast. Een genot om mee te werken!
Het blijft een ambitieus plan wat in de komende anderhalve week opgeleverd moet worden, maar we gaan er keihard aan werken om het voor elkaar te krijgen. Daar zijn we hier immers voor gekomen en we hebben daarna nog een paar dagen om uit te rusten!

Komende vrijdag hebben we alle mensen uitgenodigd om een hapje te gaan eten! Het is dan de laatste dag van trainer Nico, die zich verder gaat storten op de muziek wereld.
Woensdag vertelde Albert nog een bizar nieuwsbericht dat ’s avonds ook nog op de televisie te zien was. Zondagnacht zijn er in het westen van Tanzania mensen binnengedrongen in een huis waar 3 albino’s woonden. Het waren 3 zusjes, waarvan de ouders aan de overkant van de straat woonden. Bij één van de meisjes (nog zwanger ook) hebben ze de armen afgehakt en meegenomen en het meisje was nu dus op tv.
Lichaamsdelen van albino’s leveren heel veel geld op en het zijn vooral witch doctors die hier rijk van worden. Ze maken er medicijnen van, welke volgens de ‘doctors’ een garantie zijn voor rijkdom (voor henzelf klopt het inderdaad). Je staat echt met kippenvel op je armen als je zoiets hoort. Helaas had Albert nog meer soortgelijke verhalen. Hij doet ook veel voor de Albino’s (zorgt voor zonnebrillen, zonnebrand en andere middelen die ze nodig hebben) en dat brengt het uiteraard dichterbij. Dat zoiets nog kan in deze tijd en dat mensen zo overtuigd kunnen zijn van deze absolute onzin!